اگر تو فارغی از حال دوستان یارا / فراغت از تو میسر نمیشود ما را

10, 20, 3, 15, 1000, 60, 16, ....

این سری را که ادامه بدهیم 

میرسیم به کودکی

تو وقتِ رفتن، نمی روی

مراد ما وصال توست از دنیا و از عقبی / وگرنه بی شما قدری ندارد دین و دنیا را

"سعدی جان"

اول بهار بود، سبز بود، جوانه بود

بعد

عاشق شد، پخته شد، رنگارنگ شد، طلایی شد، از خود تهی شد، بار و برگش را باخت

بصورت غم انگیزی زیبا بود

نامش را گذاشتند پاییز

سنگ هایی که به سینه میزنیم

سر هایی که به سنگ میخورند

...

اون یه بسته مرگ موشو خودم خورده بودم الان از دستش راحت شده بودم. موشم موشای قدیم

...

پ ن. یه بسته مرگ موش خورده بعد صبح اومده جلوم رژه میره، فکرشو بکن

آزادی بدون آزادگی به اسارت می انجامد

-خیال بافت های شبانه-

عید اگر شد مبارک است حتما

پ.ن. عید در لغت به معنی بازگشت نیز آمده

شب خانه روشن میشود چون یاد نامت میکنم

...

بهترین عکس سال

...

این لایک زدنا، کامنت گذاشتنا، مطلب شیر کردنا

اینا همش برای آروم کردن خودمونه، برای فرار از واقعیته

وگرنه واقعیت اینه که اون بیرون

اینا نه شونه ای برای اشکای عزیزیه

نه مرهمی برای دل درد دیده ای

- برای آذربایجان -

گاهی به این سو نظر کن

...

باز هوای وطنم، وطنم آرزوست  

تکیه به کنعان زدنم، زدنم آرزوست

...

سعدی این منزل ویران چه کنی جای تو نیست / رخت بربند که منزلگه احرار آنجاست

- از حافظ نیست-

زهدت به چه کار آید، گر راندهٔ درگاهی؟ / کفرت چه زیان دارد، گر نیک سرانجامی

-شیخ اجل-

گاهی هم باید خودت، خودت را هول بدهی 

...

آدم هم میتواند تنها باشد اما تنها نباشد

و هم میتواند تنها نباشد ولی تنها باشد

...

آدم میتواند انتخاب کند

پ.ن. آدم هایی که هم تنها هستند و هم تنها خیلی بدبختند
پ.پ.ن. آدم هایی که تنها نیستند و تنها هم نیستند خیلی خوشبختند

ملت 31 سالشون شده، ما هنوز 29 سالمونم تموم نشده

- از سخنان گهربار اینجانب -

صدای ناله های سنگ را میشنوید؟

چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل / بباید چاره ای کردن کنون این ناشکیبا را

خواب دیدم آمدنت را

و من که برای آمدنت

 خودم را قربانی میکردم 

زاول وفا نمودی چندان که دل ربودی / چون مهر سخت کردم سست آمدی به یاری

عمری دگر بباید بعد از فراق ما را / کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری

-سعدی-

دوران همی نویسد بر عارضش خطی خوش / یا رب نوشته بد از یار ما بگردان

بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح / شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

برای تو كه هستی

مهتاب بود

تو بودی

من نبودم

...

مرا بخوان

اصل اول: اگر به کسی خنجر میزنی

روبرویش بایست 

مستقیم به چشمهایش نگاه کن

و خنجرت را فرو کن

اصل آخر: هیچوقت از پشت به کسی خنجر نزن

حتی اگر از پشت خنجر خورده باشی

بگذر ز نقش و صورت


-مولانا-

داشته/اندوخته/ثروت ما چیه؟

پول و دارایی و ملک و املاک؟

روابط و ارتباطات و دوست و آشنا؟

علم و آگاهی و مدرک و اطلاعات ؟

طرزفکر و شخصیت ؟

اعتقادات و اصول؟

شناخت؟

چی؟

ما چی از این زندگی کوفتی میخواهیم؟

چیرو بدست بیاریم میگیم اوکی، دیگه الان اگه بمیرم حسرت چیزی رو نمیکشم؟

چی؟ هان؟

رسیدن، برای جاده معنی ندارد
جاده ساکن است، اما وجودش همه حرکت ها را دربر گرفته
حالا این تصمیم ماست
که
جاده باشیم یا جاده پیما یا جاده ساز
یا خسته به کنج جاده نشسته
...

کآخر ملول گشتیم از دست و لب گزیدن

-با تصحیح از حافظ-

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب / چون نیک بنگری همه تزویر میکنند

امروز صبح مقارنه لاله و قاصدک بود

کسی چه میداند، شاید دفعه بعد

لاله از خاک من و قاصدک از خاک تو باشد

تقديم به "سه نقطه" كه كلي حرف نگفته تو دلش داره ...

همیشه کسی هست که میشود به او اعتماد کرد

برای پیدا کردنش باید چشم هایت را ببندی

...

من اگه دن کیشوت نیستم پس چییَم؟

آدم ها را باید خواند

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی / که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد / دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن / تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به / که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

 دل دردمند ما را که اسیر توست یارا / به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا / تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را / تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری / که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد / چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گله از فراق یاران و جفای روزگاران / نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

-سعدی-

تمرين خطاطي 2

تمرين خطاطي

دیگر چشم هایش نمیدید، ولی چشم و چراغ کلی آدم بود

برای آقاجون
روز پدر

چهاردهم خرداد هزار و یسصد و نود و یک

for people just waiting...

Waiting for a train to go
or a bus to come, or a plane to go
or the mail to come, or the rain to go
or the phone to ring, or the snow to snow
or waiting around for a Yes or a No
or waiting for their hair to grow.
Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite
or waiting for wind to fly a kite
or waiting around for Friday night
or waiting, perhaps, for their Uncle Jake
or a pot to boil, or a Better Break
or a string of pearls, or a pair of pants
or a wig with curls, or Another Chance.
Everyone is just waiting.

-Dr. Seuss-

از زیر سنگ یه قلم گیر آوردم، شجریان میزارم و با مرکب خودنویس پارکر تمرین خطاطی میکنم

خعلی خوبه

 وقتی مینویسم یه جایی بین کودکی و پیری معلقم  یا هر دو رو با هم حس میکنم یا نمیدونم یه حس خوبیه خلاصه

وقتی بدون دغدغه قلم رو روی کاغذ حرکت میدی، بدون ترس 

خطاطی یه شجاعت خاصی میخواد

دست و پا میزنیم

بین اینجا و آنجا

بین صدا و سکوت

بین غریبی و آشنایی

بین دو نسل

بین رفتن و ماندن

بین خوب و بد

بین خود و خویش

بین زندگی و مرگ

...

شاید باید آرام گرفت

و فرو رفت در اعماق

شاید در تاریکیِ سنگینِ سکوت، باریکه نوری میخواندم

- همینطوری جهت خالی نبودن عریضه -

هر چه از دست میرود بگذار برود 

چیزی که به التماس آلوده باشد نمیخواهم

 هر چه باشد

 حتی زندگی

...

ارنستو چگوارا

هوا هم بس ناجوانمردانه خوب شده 

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی 

حاصل عمر آن دمست

باقی ایام رفت

باقی ایام رفت

باقی ایام رفت

ر ف       ت

-سعدیِ جان-

مزرعه، ماه نو، داس

یک نفر همین حوالیِ نزدیک

دارد حافظ می خواند

-سید علی صالحی-

چشم ها را باید شست

با مایع سفید کننده گلرنگ

We all pay for unsaid words and undisclosed feelings ...

گرمی دست هایِ تو، قلبِ یخزده یِ من

و فاصله چه بیهوده مینماید

روز مادر

بیست و سوم اردیبهشت یک هزار و سیصد و نود و یک

شبا صداش میاد، خش خش خشششش

یه دفه هم دیدمش دوید رفت زیر یخچال، خاکستریِ تیره بود، به نوک مدادی میزد

حال ندارم بندازمش بیرون، مونده دیگه، دوتامون از تنهایی در میاییم

هرچی نباشه نون و نمکمو خورده

...

1000

فردوسی طوسی میتونست یه رنگ دیگه باشه خُب

بامداد، نارس از دل شب در دمید

و من مسافر ژنده پوش هزاره های زمان با کوله باری سنگین بر دوش

دوباره پای بر جاده میگذارم

صبر کن،

صدایی می شنوم

در این دیار غریب

انگار مردمانی مرا صدا می زنند، به من می نگرند

"گفته ها"

یار را می باید امتحان کردن

تا آخر پشیمانی نباشد

سنت حق این است

"فیه ما فیه"

دلتنگي عنكبوتي است كه تار نامرئي اش را تا مرز خفگي دور استخوا نهاي آدم ميتند 

و

مي فشارد

"رمان عروسک ساز"

تا حالا فكر نكرده بودم كه دست را علاوه بر اين كه مي شود محكم روي جايي گذاشت

مي شود محكم هم از جايي برداشت

يك طوري كه آن جا بفهمد چه چيز ارزشمندي را از دست ميدهد

"رمان عروسک ساز"

این روز ها

دیگر کسی حوصله ی اهلی شدن ندارد

صبر کن حافظ به سختی روز و شب 

...

...

انگار روزگار همیشه باید مارا بیپیچاند

حتی گاهی خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت 

...

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

...

پ: سعدی رو نداشتیم چه میکردیم؟

به دوراهی که میرسیم، تکه تکه میشویم

هر تکه به راهی

و ما فقط میتوانیم آرزو کنیم که دوباره مسیرها بهم گره بخورند

تا دوباره تکه هامان بهم برسند 

تا دوباره خودمان شویم

...

دل دل میکنم آب را پشت سرت بریزم یا نه

کاسه سفالی هم در دستم بیقراری میکند

راستی، مگر قرار است برگردی؟

پ: حال خودمان از این حالمان بهم میخورد

خَ س ت ه ام

زه تیره ره گذسته ام

به بی کسی رسیده ام

یاد تو ما را بس

...

چون بگذریم، دیگر، نتوان به هم رسیدن

قدم می‌زنم/ در جاده های بی‌سرانجامی/ زیر بارانی که دیگر خیس نمی‌کند
 در دوردست کورسوی نوریست

رفتن یا نماندن، مساله این است

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من
تا چه شود به عاقبت از طلب تو حال من

ناله‌ی زیر و زار من زار ترست هر زمان
...

از طلب تو حال من زار ترست هر زمان
 زار ترست حال من از طلب تو هر زمان

از طلب تو هر زمان زار ترست حال من
زار ترست هر زمان از طلب تو حال من


پ: با تصرف و تلخیص از سعدیِ عزیز تر از جان

چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را / غبار خاطری از رهگذار ما نرسد

شیخِ لسان

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

...

زین دایره ی مینا خونین جگرم می ده

...

پنجره ها، خواب پنجره‌های مجاور را دیده‌اند 

...

پ: با تصرف از شمس لنگرودی

چه فرقی میکند بین کلمات باشد یا بین آدم ها

خط فاصله، خط فاصله است

...

معلم بما یاد داد بین کلمات خط فاصله بگذازیم

با مداد قرمز

نیم نمره برای هر خط که جا می افتاد

...

ولی از همان موقع هم مداد های قرمز بیشتر میشکست

از بس باید فشارش میدادیم برای گذاشتن خطوط فاصله

بیچاره مداد های قرمز

بیچاره کلمات

بیچاره ما

...