بامداد، نارس از دل شب در دمید

و من مسافر ژنده پوش هزاره های زمان با کوله باری سنگین بر دوش

دوباره پای بر جاده میگذارم

صبر کن،

صدایی می شنوم

در این دیار غریب

انگار مردمانی مرا صدا می زنند، به من می نگرند

"گفته ها"

یار را می باید امتحان کردن

تا آخر پشیمانی نباشد

سنت حق این است

"فیه ما فیه"

دلتنگي عنكبوتي است كه تار نامرئي اش را تا مرز خفگي دور استخوا نهاي آدم ميتند 

و

مي فشارد

"رمان عروسک ساز"

تا حالا فكر نكرده بودم كه دست را علاوه بر اين كه مي شود محكم روي جايي گذاشت

مي شود محكم هم از جايي برداشت

يك طوري كه آن جا بفهمد چه چيز ارزشمندي را از دست ميدهد

"رمان عروسک ساز"

این روز ها

دیگر کسی حوصله ی اهلی شدن ندارد

صبر کن حافظ به سختی روز و شب 

...

...